De pakken sneeuw liggen al ver achter ons. Wat zag ik mooie plaatjes voorbijkomen via Parkpraatjes; ons park leek net een sprookje.
Begin maart rijden wij het pad weer op naar ons huisje in het bos. Wat direct opvalt, zijn de nieuwe lantaarnpalen.
Ze zijn niet zo hoog als de reguliere palen en er komt geen fel schijnsel vanaf.  Opgelucht haal ik adem als ik voor het eerst dit jaar weer met mijn hond over het pad loop in het donker.  
Er is duidelijk gekozen voor een middenweg. Genoeg licht om je te oriënteren, maar dat is het dan ook. Het lijkt erop dat de dieren in ons bos zoveel mogelijk worden beschermd tegen de lichtvervuiling waar ons land om bekendstaat.

Terwijl ik met mijn hond over het schaars verlichte pad slenter, bedenk ik dat het eigenlijk niet zo moeilijk is om goed voor de natuur te willen zorgen. Misschien is het wel een kwestie van logisch nadenken en vanuit jezelf redeneren. Ik vind zwerfafval op straat bijvoorbeeld onaangenaam; het maakt mijn leven niet prettiger. En slapen in een fel licht vind ik bijna onoverkomelijk. Zo werkt dat denk ik ook bij dieren. Het is niet fijn als iemand anders voor je bepaalt of je wel of niet mag gaan slapen.
Verschrikt sla ik mijn hand voor mijn mond. Ik ben bijna bij de volgende lantaarnpaal. De bosuil laat haar vertrouwde geluid horen.  Stel je voor dat er voor jou wordt bepaald dat je geen eten kunt vinden, omdat jouw ‘hapjes’ jou ook kunnen zien in het felle, kunstmatige licht. Ik hoor haar  kreet. Er gaat een rilling door me heen en trek mijn rits van de jas iets meer omhoog

Ik weet nog dat tijdens de ALV met slechts één stem meer werd besloten dat er lantaarnpalen zouden komen.
Het is zo mooi dat we hier op Buitenlust uiteindelijk, toch ook de stem van de dieren hebben meegenomen. Licht maar niet te veel licht.  Geen hoge palen. Geen fel schijnsel.
 Natuurlijk is het fijn, voor ons,  om wat zien in het donker, maar we hebben hier ook samen de verantwoording  om te zorgen voor het natuurgebied waarin wij mogen recreëren . En als er dan toch licht moet zijn dan is het dit licht.  
Ik houd mijn adem in. De uil suist over de lantaarnpaal.  Een seconde, en weg is ze. Verdwenen in de donkere nacht.

Liefs Moniek